Inzichten van Kromme Poot

Elk jaar heb ik recht op één paar, deels terugbetaald via de mutualiteit. Op papier is dat een vorm van solidariteit: een samenleving die zegt dat ook wie extra noden heeft, moet kunnen meedoen. Toch wringt er iets. Want de prijs van die schoenen is opvallend hoog. Hoger dan wat intuïtief “redelijk” lijkt. Het is alsof de rekening niet alleen mijn voeten ondersteunt, maar ook een hele keten van belangen. 

In bepaalde politieke discoursen word ik dan snel gereduceerd tot een kost, een dossier, soms zelfs een “profiteur”. Niet omdat mijn nood niet echt is, maar omdat de prijs zichtbaar wordt en makkelijk te framen valt.

eigenlijk zie ik hoe de andere kant van het verhaal zelden dezelfde kritiek krijgt. De ondernemer die deze schoenen maakt en verkoopt tegen hoge tarieven, wordt vaak geprezen. Hij creëert werkgelegenheid, hij bouwt een zaak uit, hij is een voorbeeld van ondernemerschap. Zijn succes wordt gevierd.

En ergens daartussen zit de samenleving, die betaalt. Niet alleen in euro’s, maar ook in vertrouwen. Want wanneer systemen zo scheef aanvoelen, brokkelt dat vertrouwen af. Toch, elke keer als ik mijn schoenen aantrek, probeer ik het terug te brengen naar de essentie. Ze geven me de mogelijkheid om te bewegen, om deel te nemen, om aanwezig te zijn in de wereld. Dat is op zich al waardevol genoeg om te verdedigen.

Misschien zit de echte vraag niet in wie de “profiteur” is, maar in hoe we een systeem bouwen dat rechtvaardig aanvoelt voor iedereen — voor wie nodig heeft, én voor wie bijdraagt. Een systeem waarin zorg geen verdachtmaking oproept, en ondernemerschap niet blind wordt gevierd zonder kritische blik.